Just lick it

پنچ هزار تومن وجه نقد!

shahrebastaniha — Wed, 11 Nov 2009 12:44:18 GMT

بعضي وقت ها ناگهان به اين نتيجه مي رسم كه من باهاس همين الان حال كنم! امروز ساعت3 وقتي تنها از دانشگاه برمي گشتم هم يك دفعه به اين نتيجه رسيدم كه اگر الان بي هدف خيابان گردي كنم و در اين سرما بستني قيفي بليسم خوشبخت ترين فرد روي زمين خواهم بود! با كتاني سفيد و كوله ي تقريبا خالي كه پنج هزار تومن پول درش سنگيني مي كرد به راه افتادم.
پاهايم جديدا يك جور خنگ بامرامي شده اند! وقتي راه مي روم اصلا حاليشان نميشود! دچار يك جور اينرسي مي شوند. انگار از وقتي خودشان را شناخته اند در حال حركت بوده اند و از اول اينجور تنظيم شده اند. نه فهميدم از كجا گذشتم نه چقدر طول كشيد كه از آن سر بابل سردرآوردم. همين طور هي داشتم مي رفتم كه يك حسي به من گفت چطور است يك سيگار مارلبرو بخري؟ تو كه پنج هزار تومن پول داري! وقتي رفته بودم مارلبرو بخرم يك پسر خوشتيپي هم آمد تو سوپرماركت و مثل يك سوسكي كه زيرباران بدون چتر مانده باشد به من نگاهي انداخت و گفت: آقا يه پفكم به من بديد. در آن لحظه احساس كردم تمام مردهاي عالم دست هاي دعايشان را به سمت من دراز كرده اند و متضرعانه نگاهم مي كنند. من هم لنگ روي لنگ انداخته ام و با آرامشي اغواكننده دود سيگارم را توي صورتشان فوت مي كنم! آنها هم به قصد قربت با تمام وجود آن هوا را هورت مي كشند!
يك لحظه احساس كردم خيلي هفت خط هستم و بعد از يك لبخند موذيانه از خودم ترسيدم!
سيگار مارلبرو يك خاصيت داشت. باعث شد پاهاي من كمي سر عقل بيايند و بقيه مسير همش هواسشان به محيط باشد كه كجا براي سيگاركشيدن مناسب است. مثل يك خرخوان واقعي يك لحظه هم ذهنشان منحرف نمي شد و تا سر ديگر بابل كه مي رفتند همش به اين فكر مي كردند كه كجا مناسب است. ولي مثل همه ي خرخوان هاي دنيا آخرش به هيچ نتيجه اي نرسيدند و مثل خنگ هاي درمانده از تلاش باز ايستادند و بر و بر نگاهم كردند.

شخصيتم برعكس سوپرماركت خيلي شل و ول شده بود. فكر مي كردم هر آن ممكن است يكي از بچه هاي دانشگاه من را ببيند. هنوز سيگار را روشن نكرده احساس مي كردم همه دارند من را نگاه مي كنند و تقريبا در وضعيتي بودم كه داشت از آن نگاه هاي احتمالي ِ به وقوع نپيوسته خجالت مي كشيد و دست و پايش را گم كرده بود. نقطه به نقطه ي بابل را موقعيت شناسي كردم. ولي هر جا رفتم حداقلش يك حشره آن حوالي بود! تا اينكه آخر به اين نتيجه رسيدم كه بابل جاي مارلبرو كشيدن نيست. پس تصميم گرفتم از بابل بروم. رفتم بابلسر. رو به روي دريا. دو نخ كشيدم. خوب بود. بقيه اش را انداختم دور. برگشتم بابل. پولم تمام شد.

سیب زمینی خورها - ونسان ونگوگ

shahrebastaniha — Mon, 09 Nov 2009 08:53:17 GMT

خیام

shahrebastaniha — Sat, 07 Nov 2009 08:33:18 GMT

در دایره ای کآمدن و رفتن ماست آن را نه بدایت نه نهایت پیداست

کس می نزند در این معنی راست کاین آمدن از کجا و رفتن به کجاست

عاشقانه

shahrebastaniha — Wed, 04 Nov 2009 12:37:30 GMT

اگر کتاب نمی خواندم
اگر دانشگاه نمی آمدم
اگر مامانم اینقدر سوسول بارم نمی آورد
اگر بابام اینقدر بهم پول نمی داد
اگر فمینیست نبودم
اگر کامپیوتر بلد نبودم
اگر دوست پسر روشنفکر نداشتم،
آن وقت می شدم یک دخترِ لپ گلیِ ورزیده
که عاشق یک پسر دهاتی قوی هیکل می شد،
روزها برایش غذا درست می کرد
و شب ها از وزنش له میشد!

شب پرستاره

shahrebastaniha — Wed, 04 Nov 2009 10:41:18 GMT

منظره اتاق ونسان ونگوگ در بیمارستان روانی. فرانسه 1889.

جنین

shahrebastaniha — Tue, 03 Nov 2009 09:00:18 GMT

تنهایی ِ گم شده
سقط شده ام

غریبه ها

shahrebastaniha — Sat, 24 Oct 2009 13:01:18 GMT

شاید باور نکنید
اما آدم هایی پیدا می شوند
که بی هیچ غمی
یا اضطرابی
زندگی می کنند.
خوب می پوشند
خوب می خورند
خوب می خوابند
از زندگی خانوادگی لذت می برند.
گاهی غمگین می شوند
ولی
خم به ابرو نمی آورند
و غالبا حالشان خوب است
و موقع مردن
آسان می میرند
معمولا در خواب

چارلز بوکفسکی

:-*

shahrebastaniha — Sat, 24 Oct 2009 11:58:18 GMT

خُب...

shahrebastaniha — Thu, 17 Sep 2009 02:01:18 GMT

خب... چطور برایت توضیح بدهم؟ این کلمات لعنتی جدا بدقِلق هستند... راستش نمیدانم از کجا شروع کنم... ذهن من در حال حاضر کاملا خالی است... اینها را نوشتم تا گرم شوم ولی هنوز گیج میزنم. هیچ راه انتقال دیگری وجود ندارد تا منظورم را بفهمی؟... اوممم...
خوب نیست. یعنی به نظر من خوب نیست. شاید به نظر سعید خوب باشد. منظور من از خوب بودن بیشتر لذت بخش بودن است. سعی کن از نقطه نظر مفیدبودن و هدفمندبودن به قضیه نگاه نکنی. آخر نوشته های کی این روزها مفید است؟ هدفمندبودن که دیگر آخر کج سلیقگی است. نه به این خاطر که من احساس پوچی میکنم. من مدتهاست همچین احساسی دارم. ولی از این حرفها نمیزدم. من نمیدانم کی گفته احساس پوچی کردن مساوی است با دمغ بودن؟! البته هرازگاهی هم به صورت خودکشی یا حذف وبلاگ درمی آید. ولی خوشبختانه من جرئتش را ندارم. یعنی خوشحالم که ندارم. چون فعلا روبروی من دو چیز قراردارد: لذت بردن و لذت نبردن. که سعی میکنم از همین لذت نبردن هم لذت ببرم. ولی پایان دادن. آن را دیگر به دست طبیعت سپرده ام. خیلی از تصمیمها را بدست طبیعت میسپرم. حوصلۀ نگران بودن ندارم. این مدلی هستم که تا جایی که میطلبد لذت میبرم، بعد اگر لذتهایم موافق اطرافم نبود رنج میکشم. بعد هم یک خاکی به سرم میریزم. خیلیها میگویند خب از اول لذتهایت را جوری تنظیم کن که به این مرحله از رنج نرسی. ولی فعلا از این رنجها به آن درجه از رنج نرسیده ام. پذیرفته ام شان. سخت است. ولی زود فراموش میکنم. درحال حاضر رنجی به ذهنم نمی آید که ماندگار باشد. اوه، من واقعا نمیخواستم درمورد رنج حرف بزنم!

باید بگویم که خوب نیست. واقعا تو اینجوری لذت میبری؟ یادم هست قبلنها برای مدتی نبودم. حدود سه چهار ماه. وقتی برگشتم هیچکدامتان تغییر نکرده بودید. هیچکدام. این خیلی دردناک است. بیشتر خسته کننده است. البته چند نفری قالبشان را عوض کرده بودند. بعضیها هم در نگارش پیشرفت کرده بودند و اطلاعاتشان بیشتر شده بود. ولی خب لذت چه میشود؟ احتمالا تو این جوری لذت میبری. شاید هم فکرمیکنی مفید هستی و هدفی را دنبال میکنی. اوه! البته که نیاز نیست جواب بدهی. تو آزادی هرجور که دلت میخواهد بمانی. ولی برای من سخت است خودم را با این وضعیت وفق بدهم. نه که نتوانم. فقط آنطور که باید لذتش را نمیبرم. من انسان شکاکی هستم. بیش از حد معمول. از در شک ماندن خیلی خوشم نمی آید. لیکن از قید و بندها خلاص شدن خیلی شادی آور است. الان هم من کاملا تهی و سبک هستم. مثل یک قاصدک خودم را به باد سپرده ام. و به قدری گیج و سردرگمم که ممکن است به هر پرنده ی ناشناسی که بر سر راهم قرار میگیرد با تمام انرژیهای موجود در جهان بگویم سلام! و بعد ادامه ی راهم را بگیرم بروم. راهی که معلوم نیست به کجا میرسد. همینش لذت دارد. همین بی بندوبار بودن. این یکی جدا لذت دارد. باید خودت را بسپری به لحظه. و بعد لحظه برایت تصمیم میگیرد. البته به واکنش لحظه ای و حس و حال ات در آن لحظه هم بستگی دارد. ولی معلق بودن را با تمام وجود حس میکنی. و البته تنها بودن. این گاهی رنج آور است. دلتنگ کننده است خیلی. قرن بیستمیها میگفتند: فکر میکنم، پس هستم. حالا من ِ قرن بیست و یکمی فکرهایم را کرده ام و میگویم: بستنی میلیسم، پس هستم! یک زمانی هدف و رویاهایم برایم همه چیز بود. البته از ابتدا سرخوش بودم و ذاتا انسان تلاشگری نیستم. و همین باعث رنج میشد. همین به هدف نرسیدن. هدفم هم یکسره تغییر میکرد. کوچکتر و دست یافتنی تر میشد هی. تا اینکه حالا، در بیست سالگی، دیگر هیچ شده است. یادم است بچه که بودم دوست داشتم فضانورد شوم. واسه خودم تنها بروم گشت و گزار تو فضا. یک سوپراستار شوم و همه من را بشناسند. باهوشترین انسان روی زمین باشم و هر روز یک دستگاه اختراع کنم و جهان را دگرگون سازم. در المپیک مقام بیاورم و برای کشورم افتخار بیافرینم. یک مدت هم زده بودم تو خط نویسندگی. یک مدت موسیقی. یک مدت زیبایی. فوتبال. بسکتبال. رقص. روانشناسی. مذهب. ریاضیات. فیزیک هسته ای. هوافضا. خطاطی. انگلیسی. فرانسوی. اسپانیایی. سفر با دوچرخه. بانوی اول وبلاگستان. دختر شایسته ی جهان. معدل الف دانشگاه. و و و. باورکن میخواستم تمام اینها باشم. آن هم در حد اعلا و جوری که برایم ثروت و شهرت بیاورد. دوست داشتم همه شان باهم باشم. هرکدامشان برای مدتها دغدغه ی ذهنی و سوژه ی فکری من موقع خواب بودند ولی حالا به نظرم خنده دار و مضحک می آیند. جدا چقدر همه چیز خنده دار است! آدم واقعا میخواهد بمیرد از خنده! حالا دیگر هیچ کدامشان رویای من نیستند. هیچ چیز. احتمالا بشوم مهندس یک شرکت کوچک. یک زن شلخته که البته شوهرش دوستش دارد اگر سرحال باشد. شاید هم باهم رفتیم دور دنیا با تور اگر مایه دار و اهل حال باشد. او هم به احتمال زیاد یک مهندس است که مدرک تحصیلی معتبری دارد. آخر من معمولا انسانهای درسخوان را جذب میکنم! خرخوان نه ها. از آن فرهیخته هاشان. اوه! خدای من! باز هم دارم به آینده فکر میکنم! هنوز هم دنبال هدف هستم! من درست بشو نیستم. به قول نیچه گفتنی اصولا پوچی زمانی معنی پیدا میکند که دنبال هدفی باشیم و وقتی میفهمیم هدفی در کار نیست دچار پوچی میشویم. ما برای ترس از پوچی هدف تعیین میکنیم. برای ترس از پوچ شدن آن دنیا را میسازیم. اگر ما پوچ بودن زندگی را با تمام وجود بپذيريم و آنگاه، پس از هضم اين حقيقت، که هضم آن کار هر کس نيست، به تمامی زندگی کنيم، آن زمان است که ميتوانيم شايسته ی همراهی با طبيعت و جهان گرديم. و شايسته ی زندگی با آنها. خب من هم گاهی از آن لذت میبرم و سعی دارم که زیبایی های آن را ببینم ولی تضمین نمیکنم که دلتنگ نشوم. که گاهی برایم رنج آور نباشد. که احساس تنهایی نکنم. بعضی وقتها به این مذهبی ها حسودیم میشود. زن و شوهر هر جمعه دست هم را میگیرند میروند امام زاده. به دوستانشان میگویند نماز روزه هات قبول التماس دعا خدا کمکت میکنه غصه نخور. دلشان را خوش کرده اند و تا آخرین لحظه ی زندگی به آن امیدوارند. این گونه است که می توانند به زندگی ادامه دهند و انرژی ای در درونشان به وجود بیاورند که مریض را شفا بدهد!

درحال حاضر من سردرگمترین انسان روی زمین هستم. احساسم را درمورد آن بهت گفتم. چیز غریبی است کلا. یاد یک رویا در کودکی ام افتادم. بعد از انتخابات کار من شده کابوس دیدن. ولی هنوز هم اگر بپرسند وحشتناک ترین خوابی که دیده ای چیست همان کابوس دوران کودکی به خاطرم می آید. شش سالم بود گمانم. چون من فرزند اول خانواده هستم از همان ابتدا مستقل بار آمده ام و کارهای بیرون از خانه عموما به من محول میشد. خواب دیدم مامان بهم گفت برو ماست بخر. من گفتم«الان شبه مامان. من میترسم» گفت«همین سر کوچه س دیگه. بدو برو بخر زودی برگرد» من هم رفتم. باران تندی میبارید. خیلی میترسیدم. همش میدویدم. ماست را گرفتم و دوباره دویدم سمت خانه. ولی ناگهان همۀ درها شبیه هم شده بودند! چوبی و قدیمی. مثل در خانۀ جادوگرها. باران می بارید و من همش گریه میکردم و نمیتوانستم خانه مان را پیداکنم. هنوز آن صحنه ها به وضوح جلو چشمم است و مزۀ آن ترس زیر زبانم.

خب... دقیقا نمیدانستم چه طور باید میگفتم و نمیدانم که مرا فهمیده ای یا نه. این همه فلسفه بافی کردم که بگویم درحال حاضر جدا نامتعادل و سردرگم هستم. مثل این نوشته. ذاتا همین جوری ام. برای همین است که این وبلاگ در عرض یک سال بارها عنوانش عوض شده و سبک خاصی نداشته. نمیدانم میتوانی این را بپذیری یا نه. ولی حقیقت همین است که گفتم. از نظر سعید آدم باید موقع وبلاگ نویسی مخاطبهایش را در نظربگیرد و هرچه دلش میخواهد در وبلاگ ننویسد. ولی اگر قرار است اینطوری باشد من از این کار لذتی نمیبرم. اصلا شاید رنج هم بکشم. من شماها را دوست دارم. جدا میگویم. خودتان هم میدانید. ولی اگر قرار باشد این باعث محدودیت و رنج من شود ترجیح میدهم دیگر ننویسم. دوستی هایمان ادامه دارد صدالبته.

عکس یادگاری

shahrebastaniha — Tue, 08 Sep 2009 22:36:18 GMT

کنار هم واستین
همه بیاین
بیاین دیگه
خشگلین بابا
ساراناز تو حتما باس پیش من واستی؟
خب حاجی گودزیلا تو َم بیا این ورم
به به
دکی مخصوص
هوو جون بی بغل
o o ... سعید نیشولو
خودم وسطمااااااااا
وای وایسین منم بیام
حالا همه با هم بگیم
بستنییییییییییییییییییییییی ...

چیک.